.my story

 

"Ik groeide op in en rond Brussel, in een tweetalig gezin. Vrij snel ontdekte ik dat de geschiedenis, en meer bepaald een onverwerkte oorlogsgeschiedenis, in de familie een prominente rol speelde. Terwijl mijn –Waalse- grootvader uitvoerig over zijn ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog sprak, bleef het aan de andere –Vlaamse- kant oorverdovend stil. Nu weet ik waarom. Ze hadden weinig met elkaar gemeen. Behalve, voelde ik, een diep gevoel van kwaadheid en haat. Haat ten op zichte van elkaar, kwaadheid om wat ze meegemaakt hadden in zeer extreme omstandigheden en om hetgeen hen in hun ogen werd aangedaan. Alle twee zijn ze verder blijven leven met een groot gevoel van onrechtvaardigheid en onbehagen. Met alle gevolgen vandien voor de rest van de familie. Ik begreep dat toen niet. Ik vond het wel jammer. Voor hen vooral.

 

Wat me vooral interesseerde, waren hun kleine dagelijkse verhalen over die periode. Ik wilde hun drijfveren kennen, ik wilde weten waarom ze gedaan hebben wat ze gedaan hebben, of niet gedaan hebben. Of om niet te horen wat ze gedaan hebben. Het beeld van de stilte sprak soms luider en zei dikwijls zo veel meer. Ik luisterde aandachtig naar de verhalen en voelde de onuitgesproken, onderliggende emoties. Ik vond zoveel kleinmenselijkheid van twee mensen die enkel bezig waren met overleven bijzonder mooi om zien. Ontroerend zelfs. Ik vind het jammer dat ik mijn twee grootvaders niet meer heb kunnen helpen.

 

In die periode experimenteerde ik met mijn eerste fotocamera. Ik trok eerst de tuin in, dan de straat op en de velden in, ik mobiliseerde vrienden en familie om voor mijn lens te staan, en ik ging op zoek naar schoonheid, naar felle contrasten, naar licht en naar de kleine verhalen rondom mij.

 

Met een vol filmrolletje kroop ik in de donkere kamer en begon ik die vele verhalen te ontwikkelen. De donkere delen van de foto lichtte ik wat op, de fel belichte maakte ik wat donkerder. Tot ik uiteindelijk het hele verhaal op het papier te zien kreeg. Ik besefte toen dat de werkelijkheid noch zwart noch wit is, maar dat elk verhaal zijn eigen waarheid bezit.

 

Nu, meer dan 30 jaar later, ben ik historicus en fotograaf. Ik ben historicus geworden omdat ik wilde weten wat mijn twee grootvaders hadden meegemaakt. Ik wilde ze begrijpen. Ik ben fotograaf geworden omdat, voor mij, nog meer dan hoe woorden het doen, een beeld in staat is een veel kleurrijker verhaal te vertellen.

 

Ik sta nu waar ik altijd heb willen staan: daar waar kleine levensverhalen belicht worden en tot ontwikkeling kunnen komen".